Waar worden ideeën geboren, reputaties opgepoetst en allianties gesmeed? Juist, tijdens goede drinkgelegenheden.
Daarom hebben wij van Bureau Wibaut het plan opgevat om – in navolging van het legendarische Momentum Media – met enige regelmaat borrels te gaan organiseren voor journalisten in de stamkroeg enkele verdiepingen boven ons kantoor. Op 1 juni is de eerste.
Wees welkom in Canvas op de 7e vanaf een uur of 1800 en voeg je bij de crème de la crème van de jong journalistiek Nederland. Drank betaal je zelf, wij zorgen voor de intellectuele en vrijdagavondwaardige input en een vrolijk lentezonnetje op het dakterras (het laatste onder voorbehoud)

Bureau Wibaut presenteert: masterclasses voor freelance journalisten

Niels Broekema (chef beeld Quest), Peter ter Horst (voormalig hoofdredacteur Haagsche Courant en Intermediair, oud-correspondent NRC) en Nico Dikstaal (chef eindredactie Intermediair) komen drie avonden in februari en maart masterclasses geven bij journalistencollectief Bureau Wibaut. Op dit moment zijn alle masterclasses vol. Geef je je op, dan kom je op de wachtlijst.

Jullie zijn van harte welkom!

Niels Broekema geeft op woensdag 15 februari een masterclass over zijn expertise: beeld en fotografie. Hoe kun je als freelance journalist meedenken met fotografie? Waar vind je goede stockfoto’s? Hoe herken je een goede foto?

Niels Broekema is chef van de beeldredactie van populair-wetenschappelijk maandblad Quest. Hij volgde de opleiding tot fotograaf aan de KABK in Den Haag en werkte daarna voor ANP en Metro. Vol! Je komt op de wachtlijst

Peter ter Horst geeft op dinsdag 28 februari de masterclass ‘Schrijf beter met Peter’. Artikelen worden steeds korter, maar dat betekent niet dat er minder inhoud in hoeft te staan. Hoe schrijf je kort en bondig, zonder dat het saai wordt?

Peter ter Horst heeft na een lange carrière in de journalistiek nu een eigen media-bureau. Hij was hoofdredacteur van Intermediair en de Haagsche Courant en correspondent in Zuid-Afrika voor NRC Handelsblad. In maart komt zijn boek ‘De dag dat de krant viel’ uit. Vol! Je komt op de wachtlijst

Nico Dikstaal geeft op dinsdag 13 maart een masterclass over slordigheden en fouten die hij tegenkomt als eindredacteur. Hoe lever je als freelance journalist dan wel een eindredactie-proof stuk? Naast taal, gaat het vooral om inhoud.

Nico Dikstaal is chef verslaggeving en eindredactie bij weekblad Intermediair. Hoewel hij is opgeleid tot econoom, weet hij eigenlijk van álles best veel. Nico’s favoriete vraag: ‘Wat staat hier nou eigenlijk?’ Vol! Je komt op de wachtlijst

De masterclasses zijn van 19.30 tot 21.00 uur (deur open vanaf 19.15) op het kantoor van journalistencollectief Bureau Wibaut. Dat zit in het oude Volkskrantgebouw aan de Wibautstraat 150, eerste verdieping, kamer 34. Bureau Wibaut is makkelijk te bereiken met het openbaar vervoer (station Amstel, metrostation Wibautstraat, tram 3).

Per masterclass is er plek voor maximaal twintig deelnemers. De masters houden rekening met een doelgroep van ervaren journalisten. De kosten per sessie zijn 10 euro, direct inschrijven voor de serie kan voor 25 euro. Dat is inclusief koffie en thee en een drankje naderhand.

Wil je je inschrijven? Mail dan naar willemijnkruijssen(at)gmail.com met in het onderwerp masterclass Niels/masterclass Peter/masterclass Nico/masterclass serie en in de mail je naam en telefoonnummer. Dan ontvang je details over betaalwijze, routebeschrijving en hoe je in het kantoor komt.

Hopelijk tot dan!

Bureau Wibaut

Wat doet een journalist op zondag? Uitslapen? Meestal wel ja. Maar zo af en toe doorbreekt hij (of zij) dit patroon en verschijnt met van slaap vertrokken gezicht in een schooltje ergens in Amsterdam West, waar razend nieuwsgierige leerlingen van een jaar of tien zich laten onderdompelen in, jawel, de journalistiek. Het resultaat: veel plezier, respect voor deze achterstandsleerlingen en een mooi product: de IMCWeekendKrant

Een volle Tuschinski op de laatste zaterdagavond van het IDFA-festival. Een film over een krant, die trekt wel een groot publiek. Page One, Inside the New York Times was wat er draaide. Een kijkje in de keuken van ‘s werelds meest gerenommeerde krant in de moeilijkste periode van haar honderdzestigjarige geschiedenis.

De makers liepen in 2009 en 2010 een paar maanden met een camera op de schouder mee op de redactie. Dat levert een mooi beeld op van de dynamiek op de redactie en praat de minder ingewijde kijker bij over de problematiek waar de traditionele media mee worstelen.

Zo zijn we getuige van brainstorms die een antwoord moeten brengen op de instortende advertentiemarkt en teruglopende verkoopcijfers, van de onthullingen die Wikileaks publiceert – eerst zonder en later in samenwerking met de krant. We zien flarden van discussies over democratie en de rol van diepgravende journalistiek daarin. We maken kennis met een aantal belangrijke redacteuren: de eigenzinnige David Carr, de ambitieuze Tim Arango, de hyperactieve selfmade blogger Brian Stelter en de gewichtige Bruce Headlam. We kijken mee bij niewsvergaderingen waarop het besluit valt welk nieuws het de volgende dag tot Page One  gaat schoppen en zien de redacteuren voor het eerst spelen met wat misschien wel hun redding zal worden: de Ipad.

Toch weet de film de kijker nergens echt mee te slepen. De karakters leren we net niet goed genoeg kennen om van ze te gaan houden (op Carr na, maar ook die had meer verdiend), de journalistieke processen worden wel heel summier getoond, de Wikileaks-affaire is te complex om zijdelings te behandelen en op de vraag wat het einde van de NY Times zou betekenen durven de makers geen antwoord te geven.

Hadden ze wat duidelijker keuzes durven maken in hun nu wel erg knipperig en plakkerig ogende montage, dan hadden ze een veel krachtiger verhaal verteld. Nu blijft de film hangen in de sfeer van een snuffelstage, waarvandaan de kijker thuis komt zonder te weten wat hij moet denken en zonder te weten of hij zich zorgen moet maken. De makers zijn kopje onder gegaan in de chaos die ze zelf registreerden.

Dat is jammer. Alle verhalen die nu worden aangestipt hebben genoeg in zich om de film te dragen en de dramatiek te tonen. Zoals de krant zelf concludeerde: The Times deserves a better movie, and so do you.

Eindelijk was het zover. Drie maanden bivakkeerden we al in onze nieuwe stulp, maar dat ontnam ons niet het recht op een bruisend openingsfeest. En dat kwam er. Aangekondigd onder de dampende leus ‘condens op de ramen’ moest de Nacht van de Wibautstraat onze reputatie als energiek gezelschap gaan bevestigen. Alle registers trokken we open, inclusief de rolodexen en smartphonetelefoonboeken met Belangrijke Mensen. Het resultaat? Gesponsord organisch frisdrankmateriaal van Oggu en, nog mooier, vijftig kratten gratis bier. Familie Swinckels uit Lieshout bedankt, met name voor het nieuwe speciaalbier waarmee we trots over de dansvloer deinsden.

Alle bureaus gingen aan de kant. De sfeerloze tl-buizen maakten we zoveel mogelijk onschadelijk en vervingen we door feestverlichting, statafels positioneerden we strategisch op de vloer en gehuurde koelkasten vulden we met verfrissende dranken. Vlak voor de eerste gasten arriveerden prijkte het nieuwe logo op de muur, tussen grote lijsten vol covers van bladen om van te dromen, tussen honderden vol liefde vervaardigde maagvullende versnaperingen.

De eerste mensen druppelden binnen. Onder hen de welbekende Frits Barend, die later op de avond samen met Wibauter Jaïr een ludieke officiële opening zou verzorgen. Alle gastheren en dames waren inmiddels aanwezig, vrijwel allemaal in chique, om herkenbaar te zijn op deze avond. Tegen achten was de ruimte goed gevuld en moest de DJ zijn volume bijstellen om boven de borrelende menigte uit te komen.

Om half tien was er de opening en iets meer dan een uur later leek het feest bijna vervroegd ten einde te komen. De rokers hadden zich massaal op het balkon aan het einde van de gang samengedrongen en veroorzaakten geluidsoverlast bij op hete kolen op de gezinsbank levende buren. Het balkon werd gesloten, roken moest de rest van de avond maar binnen – tot ook dat een halt werd toegeroepen. Dat zijn de regels, bij klacht twee komen de vrienden van de politie kijken en tellen zij meer dan vijftig aanwezigen, dan is het feest voorbij.

Ondertussen bleef de wijn en vooral het bier vloeien. Het was een constante aanvoer van nieuw koud bier, afvoer van lege flesjes – uiteindelijk vijf winkelwagens vol. Het Swinckels pils was niet aan te slepen, al vonden de inmiddels loskomende aanwezigen ‘gewone’ Bavaria ook geen punt. Een kersvers gelegenheidsstel deed tongspieroefeningen leunend tegen het krijtbord. Even later vervolgden ze hun uitspattingen op een van de herentoiletten.

Het was tijd geworden om de beleefde bezoekers te scheiden van de echte feestbeesten. De praatvloer werd nu echt een dansvloer. De exotische klanken deden Jaïr fronsen, maar zweepten anderen verder op, we dansten in een kring, we dansten op onze vrijheid. Wat is het toch mooi om een freelancer te zijn. Zelfs de schoonmaak deden we met een grijns. Dit was een legendarische avond. Gasten bedankt!

Bekijk alle foto’s op onze Facebookpagina.

De wereld is klein en omdat journalisten journalisten nu eenmaal erg belangrijk vinden, komen ze op zoek naar gezaghebbende denkers al snel bij elkaar uit. Zo kwam het dat Wibauters Jopinie en Hiddemhigh mochten aanschuiven bij het Jongedenkerspanel van BNR Nieuwsradio. Waar Jop vorige week nog wat haperend en onwennig meebrabbelde over de Grieken, de Belgen en de Bonden, veegde Hidde vandaag de vloer aan met zijn medepanelleden in gesprek over de Palestijnse Staat, de Miljoenennota en de FNV. Terugluisterfragmenten vind je hier en hier.

Update: Jopinie kreeg op 6 oktober een herkansing, met een iets beter resultaat.

Hij is er! De Quest Agenda 2012, inhoudelijk vervaardigd door Wibauters Desiree, Krijn, Hidde, Stephan en Jop. Een jaar vol wetenswaardigheden, onderbouwde tips en trucs en evenementen met een wetenschappelijk randje. Komt dat zien, schaft dat aan! Een inkijkje vind je hier.

En dan ineens ben je grotekoptelefoons-expert, en zit je in geuren en kleuren te vertellen op de Nationale Radio. Het was een vijf (!) jaar oud blogje (inmiddels overgezet naar mijn nieuwe site) van mijn hand, die de redacteuren van het BNR-programma Aan de Slag ertoe brachten mij te bellen. Dat ze die koptelefoons wel heel veel zagen de laatste tijd, bij kids van tien of elf zelfs, en of ik er meer over kon vertellen. Nou ja, een expert kan ik mezelf niet noemen, maar de ontwikkeling volgen, dat heb ik sinds die twee alinea’s in 2006 wel enigszins gedaan. Ik dook het web op om de nieuwste trends te signaleren. Ik speurde webshops af, hield het weekend lang mijn ogen wijdgesperd open. Genoeg om de expert uit te hangen, genoeg om een redelijk verhaal op te hangen.

Al in 2006 nam ik de trend waar, maar sinds die tijd onderging de koptelefoon een metamorfose: waren het eerst de tegendraadse muziekfreaks die schijt hadden aan de ongeschreven wetten van de jongerencultuur en – liefst ook in gezelschap – hun koptelefoons droegen, kwamen er in de afgelopen jaren steeds meer modellen voor steeds meer typen jongeren op de markt. Grofweg ontstonden er twee stromingen: de muziekfans met hun designhoofdtelefoons, waarbij nog altijd de geluidskwaliteit prioriteit nummer 1 bleef, maar het ontwerp ook aandacht kreeg. Daarnaast ontstond er een andere stroming, die de koptelefoon niet zag als kwaliteitsalternatief voor de oortjes, maar als modestatement en als onderdeel van hun hippe outfit. Merken als Skullcandy en weSC veroverden al snel deze markt met apparaatjes die het wat kwaliteit betreft ruimschoots afleggen tegen de concurrentie, maar qua uitstraling met stip bovenaan kwamen. Ook warenhuizen en modeketens pikken een graantje mee van dit succes.

De aanleiding voor deze ontwikkeling is er niet eentje, maar een paar zaken zijn bepalend geweest: in de jaren tachtig en begin jaren negentig, toen de Walkman haar opmars maakte, liep iedereen met grote koptelefoons. Nadeel hiervan was dat deze nogal log en zwaar waren, waardoor al snel lichtere modellen verschenen. Die met een uitschuifbaar ijzerdraadje over je hoofd en twee met stof beklede stukken plastic over je oren. Jammer was vooral dat de geluidskwaliteit in de verste verte niet in de buurt kwam van de werkelijkheid. Wat wel aansloeg waren kleine oortelefoontjes, die ook geen briljante geluidskwaliteit leverden maar in elk geval wel makkelijk mee te nemen waren en niet te veel opvielen. Helemaal verdween de koptelefoon niet, maar tot begin jaren nul zag je hem nog weinig in het straatbeeld. Als je er al eentje aanschafte, dan moest het er eentje zijn die je elegant in je nek kon verschuilen, zoals deze.

Tot daar een nieuw verschijnsel was: de Ipod. Aangezien op dat moment iedereen nog met zwarte of desnoods grijze oortjes liep, gaf Apple haar gebruikers de mogelijkheid hun hipheid te showen door, jawel, witte oortjes. Dit symbool der pioniers hield enige jaren stand, tot de Ipod en Iphone zo ingeburgerd raakten, dat het onderscheidend vermogen totaal verdwenen was. Ineens was het weer stoer om die witte oortjes, die zonder de hippe uitstraling toch ineens wel erg slechte geluidskwaliteit bleken te leveren, in te wisselen voor iets beters. Beter in kwaliteit, of beter in fashionabiliteit.

Op dat moment bleek de tijd rijp voor een nieuwe trend om aan te haken in koptelefoonland: massacustomisatie. De tijd brak aan waarin we ons nog steeds bevinden: die van de eindeloze variatie, de mogelijkheid voor iedereen om zich aan te sluiten bij de nieuwste mode en daar tegelijk een eigen draai aan te geven. Van Betty Boop en Spongebob tot blingbling of met mahoniehout ingelegde topkwaliteit, er is voor elk wat wils. Zelfs op de catwalks verschijnen ze, als eerste bij de mannenmodellen van D+G.

En ik, de blijkbaar-ineens-expert? Zelf hou ik het bij de in ear van Sennheiser, die de muziek via een vacuum je oren in trekt. Supergeluid,behalve als je gaat joggen. Dan dreunt iedere stap die je zet tienmaal versterkt in je oor.  Misschien toch maar weer eens een grote zoeken. Een retromodelletje misschien?

Het ging mis bij het besluit een blinde test te doen. Mis voor Nespresso in elk geval. Een jaar lang dronken we de cups met plezier. We hadden de exorbitante prijs ervoor over, want ja, Nespresso, dat staat voor kwaliteit, voor luxe die je je wil veroorloven. Tot op een gegeven moment steeds vaker de cupjes opraakten. De Bijenkorf ligt nu eenmaal niet om de hoek, en online bestellen moet met zijn allen tegelijk en dat komt er niet van. Het gevolg: chagrijnige koppen, gemopper, geklaag.

Tot daar ineens de oplossing was, op driehonderd meter afstand van ons kantoor: Douwe Egberts cupjes voor in de nespressomachine. Het patent was verlopen, het monopolie doorbroken. Hoera.

Erg veel goedkoper zijn de Hollandse cupjes niet. Maar het voordeel was duidelijk: voor deze koffie hoefde je niet meer om te fietsen. Deze cupjes haalde je gewoon samen met je brood, kaas en Vifit. Toch was er nog enige gereserveerdheid: hoe zou deze koffie gaan smaken? Net zo goed als die van nespresso? Of toch iets minder?

En toen was daar dus die blinde test.

De uitslag was helder: zonder weet van de herkomst van het product, smaakte de nieuwe cups even goed als het origineel. De conclusie: we konden prima overstappen. Al snel sierde elk bureau geen kokers aluminium koffieporties meer, maar zwarte doosjes met rode letters. We waren om.

Een week of drie ging het goed. We waren gelukkig met onze nieuwe vriend. Tot zich een opmerkelijke ontwikkeling voordeed: het begon met een persoon, die gemalen bonen van huis nam en een pot zette met het ouderwetse filterapparaat. Gewoon, omdat hij eens zin in had. Makkelijk als de Wibauters zijn, dronken enkelen een kopje mee. Dat beviel best. Een paar weken gingen voorbij waarin er nog wel de nodige Egbertse cups werden geconsumeerd, maar langzaam steeds vaker een pruttelend geluid klonk vanaf de bar in kantoor 1.40. Wat was hier gaande? Waren we ineens weer verzot op druppelpleur? Wat was er aan de hand met toch lange tijd onberispelijke status van de kwaliteitsespresso?

Ik dacht na, diep, nippend uit een kop ouderwets Douwesiaans inspiratienat. En toen, ineens, wist ik het. Ik dacht aan Nespresso, het merk, de magie van Nespresso. Aan George Clooney, stijlvol en sympathiek. Aan de chique winkel waar je netjes achter een strak gespannen lintje wacht om geholpen te worden, waar je je verwend voelt met de gratis capuccino die je na besteding van 100 euro ter plekke mag wegslobberen. Aan de cups in sierlijk aluminium, aan het designservies waar je de koffie in bewaart en presenteert. Nespresso staat voor kwaliteit.

Als geen ander weten de makers van Nespresso hoe je luxe creeert. Hoe je zorgt dat mensen bereid zijn te betalen, meer te betalen. Nespresso creeert een beleving, jij verdient die koffie, die luxe die eigenlijk decadent is, maar het waard is. Daarom vind je die veertig cent per cupje veel, maar heb je het er voor over. Genot heeft immers een prijs.

Als nuchtere rationalist kun je al die gebakken lucht wegdenken. Jij wil immers gewoon lekkere koffie. Maar dat is een grondige misvatting, een schromelijke onderschatting van wat genieten inhoudt. Een sterk staaltje minskenning van de menselijke geest. Dan krijg je het fenomeen dat optrad in Bureau Wibaut, vanaf het moment dat we overstapten op de cupjes van Douwe Egberts. Het B-merk, dat graag luxe uitstraalt maar het niet ademt. Dat weliswaar goedkoper is maar nog altijd duur, zonder die totaalbeleving van de concurrent. Plastic cupjes, zonder George.

En dan ineens word je wakker uit je dagdroom, kijk je naar je kopje, en ziet dat het maar gewoon koffie is, met een hinderlijk laagje crème, gestandaardiseerd, niet bijzonder. Wacht, denk je dan. Ik hoef dit niet, het is het niet waard. l’ Or, heet het, maar het voelt jou aangenaaid. Doe mij maar filter, nee liever nog die andere luxe, de authentieke luxe. Je koopt een pak bonen, niet goedkoop maar wel echt, je maalt ze, je schept ze in het filter. Je drukt op de knop, die rood oplicht. Dan snuif je het intense aroma op dat als hemelse damp opstijgt uit het apparaat. Je schenkt je kopje vol, gaat er goed voor zitten en neemt een slok. Heerlijk.

Update: het is inmiddels oktober. Af en toe wordt er een cupje gesignaleerd tussen oud brood en gedroogde kaaskorsten. De aanknop van de Nespressomachine is al weken nauwelijks aangeraakt. Ochtend in, ochtend uit klinkt hier niet meer het hoge gebrom van de ontwakende Clooney, maar het ouderwetse gepruttel van de koffieklaarstomende doorloopmachine. De Nespressodroom is over. Of zal George ineens weer uit de dood ontwaken?

Ja, ik zag het wel zitten, zo’n weekend in een pitstraat. De straat met meer leven, meer spanning, meer sensatie dan welke straat ook. De straat waar raceauto’s stoppen voor verse banden, een lap over het vizier, een paar liter brandstof, om na een tel of tien met piepende banden weer weg te scheuren. Maar ook: de straat waar wordt gesleuteld, gedacht, uitgestippeld, overlegd, voorbereid, besloten.

En dus sta ik daar, met mijn pen en blocnote, tussen tien mannen in roodzwarte kleding, druk in de weer. Tussen stapels autobanden, gereedschapslades en voor mij nu nog ondefinieerbare apparaten. Ze ontvingen me vriendelijk, de mannen. Britten. ‘Als je iets te vragen hebt, gewoon doen, drukte de manager me op het hart. ‘Wij hebben geen geheimen.’ En dus sta ik drie dagen lang met mijn met benzinedampen en rubberresten gevulde neus bovenop alles wat hier gebeurt. Zet ik snel stapjes opzij voor voorbij rollende autobanden, binnensmonds vloekende techneuten en uitgeput uitgestapte coureurs. Vraag ik voorzichtig wat er mankeert aan de haperende motor, de karige klassering. Ik sta daar, observeer, en absorbeer.

Het diepst tot me door dringen de geluiden. Tot op het bot. Het gehuil en vervaarlijke gebrom van de motoren. Zoveel kracht, zoveel intensiteit, dat je haren er van overeind gaan staan, dat je voorstellingsvermogen eerst hapert en dan tot voorbij de limieten doorslaat. Een wagen wachtend om weer te mogen vertrekken, ongeduldig grommend, loeiend, als een hond wachtend op zijn door de lucht vliegende stok. En dan, het bordje omhoog, wielen spinnen, weg is ie.

Het is een vreemde wereld, de racerij. Mannen, in privé-persoon of namens bedrijven, smijten duizenden, soms miljoenen euro’s neer om hun hobby te financieren, van achter een stuur of een goed glas champagne. Vrouwen, hier alleen in de rol van hooggehakte attracties of meegesleepte moeders van vaderskinderen. Jonge fanaten met vegen op hun gezicht en eelt op hun handen, verbeten hun weg sleutelend naar succes, naar het allerhoogste niveau misschien wel. Levend op niets dan koffie, cola en candybars, denkend aan niets dan de optimale afstelling van de wagen. Pas dan, als het kan, weer even de ontspanning, de grappen, de gulle lach.

Zoveel toewijding, maar ook zoveel berusting. Haast nergens ligt winnen en verliezen zo dicht bij elkaar als in de autosport. Een vreemde manoeuvre, een oude afrekening van een concurrent, een falende bolide en een heel weekend is verloren. Een perfect afgestelde auto die nergens komt, geleid door een coureur in slechten doen. Een stevige regenbui die de gladiolen in een klap doden kan. Ze weten het, de mannen in dit vak. In die zin zijn het net wetenschappers: wie niet om kan gaan met teleurstellingen, met geen loon naar werken, met pech of onkunde buiten je eigen macht, die was al lang weggeweest. Slikken, doorgaan, en op zoek naar de volgende zegening.

Dit blog verscheen eerder op www.jopinie.nl. Klik door voor stilstaand en bewegend beeld.